Την προηγούμενη εβδομάδα το αυτοκίνητό μου εκτός δρόμου και χαρούμενο σταμάτημα είκοσι εκατοστά πριν από χαντάκι ενός μέτρου. Μαρσπιέ και δεξί ψαλίδι τροχού για πέταμα.

Σήμερα -  δάγκωμα από σκύλο στο δεξί πόδι και ευχάριστο απόγευμα στο νοσοκομείο και βελόνα στον κώλο.

Δε με θέλει.

Πριν από λίγο άπλωνα κάτι σεντόνια (παιδί για σπίτι) στον πάνω όροφο που ως γνωστόν, δεν έχει κάγκελα. Και κατεβαίνοντας τη σκάλα σκεφτόμουν «πώς και δεν σκόνταψα πουθενά, να σπάσω κάτι, να τριτώσει»

Αλλά οκ, έχουμε και ένα Σαββατοκύριακο μπροστά μας.

-

Anyway, την έχω ξανακάνει αυτή την κουβέντα, νομίζω.

Αυτή για τα της κηδείας μου.

Επειδή ποτέ δεν ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει:

Θέλω το Hummel get the rockets (hans zimmer) από το soundtrack του The Rock την ώρα που θα βγαίνει η κούτα.

Μέχρι το 3:34 γιατί μετά το πάει πολύ επικά και ΟΚ, δεν είμαι και ο μεγαλέξανδρος.

Μετά από αυτό, γαμήστε τα όλα, βάλτε ο,τι θέλετε.

Έχω ήδη δύο προτάσεις για DJs για το after-death party. Βρείτε τα μεταξύ σας. Στην τελική παίξτε back to back. Και να κοιτάτε τον κόσμο: Αν έχει ξενερώσει, γυρίστε το πρόγραμμα.

Θέλω επίσης να διαβαστούν κομμάτια από δω μέσα και να έχετε και ένα projector να δείχνει και καμιά φωτογραφία (όχι δική μου ρε) – να, ότι κάτι δημιουργήσαμε, κάτι αφήσαμε πίσω.

Θέλω οι γκόμενες να φοράνε μαύρα τούλια και να κοιτιούνται με μίσος (νομίζω και να μην το ήθελα, πάλι έτσι θα γινόταν)

Η Τατιάνα νομίζω ότι θα κοιτάζει το πτώμα μου με απορία. Όπως κάνει και τώρα που είμαι ζωντανός.

Η Ευαγγελία θα πει «καλά να πάθεις πούστη»

Νομίζω ότι μαζί της θα ταχθεί και η Ρένα. Νομίζω ότι θα βαδίζουν μαζί στη σειρά, στην πομπή. Λίγο πιο πίσω η Ελένη, θα μουρμουρίζει «Βλάκα». Αλλά δε θα είναι στην ίδια ευθεία με την άνω τριάδα.

Η Γιάννα, θα μιλάει στο τηλέφωνο και θα κάνει tweet το χαρμόσυνο γεγονός.  Και στο τσακίρ θα ρίξει και ένα instagram με την παγωμένη μουσούδα μου.

(τις υπόλοιπες δεν τις βάζω, οκ, δεν είναι και πολλές, πιάσαμε τα κομβικά – άσε που δε νομίζω να έρθουν στο funeral)

Κατά τ’αλλα:

Το κατρίπι θα αναρτήσει λιτό πένθιμο ποστάκι στο a diary product και θα ρίξει και ένα κομμάτι από youtube να γουστάρουμε.

Οι βόλτες.ινφο θα γράψουν ένα ποστ με πρώτη παράγραφο σε βαρύ πένθιμο κλίμα και τη δεύτερη review από τοπικά ταβερνεία.

Ο Κώστας θα τραβήξει μια φωτογραφία την κούτα με τον fisheye και θα μου τη δείχνει και θα μου λέει ότι μαλάκα κοίτα, έπιασε όλο το κουτί από τα 20 εκατοστά απόσταση. Και θα με ρωτάει κλαίγοντας γιατί δεν έχω Canon και έχω Nikon.

O Θάνος θα βάλει στα πόδια μου ένα DVD με mp3 για να ακούω τα βράδια.

Ο Διονύσης θα μου ψιθυρίσει στο αυτί ποιοι από τους φοιτητές μου δεν ήρθαν στην κηδεία.

Η Σία θα είναι μακριά από την πομπή και θα κλαίει μέσα της, το ίδιο και η Ελένη 2.

Ο Σάββας θα κλάψει με το που θα ακούσει Hans Zimmer και θα πει μέσα του «μπράβο ρε φίλε, γαμώ τις κηδείες έφτιαξες»

Ο Γιώργος και η Χρυσούλα θα με μουτζώνουν γιατί πέθανα. Και γιατί με είχαν προειδοποιήσει για όλα όπως κάνουν πάντα. Ο Γιώργος θα αφήσει στα πόδια μου το πρώτο paper που δημοσίευσε γιατί ξέρει πώς θα με έκανε χαρούμενο.

Η Εύα θα το μάθει αλλά θα είναι αργά να έρθει από Λονδίνο. Ωστόσο ξέρω, ότι θα σπάσει. Θα είναι στην άρνηση.

Οι φοιτητές που επιβλέπω σε πτυχιακές θα σιχτιρίζουν που θα πρέπει να αλλάξουν καθηγητή.

Το ίδιο και ο προϊστάμενός μου που θα χάσει το IT Support μου από το administration του site και των δικτύων.

Και την ώρα που θα πέφτει το χώμα πάνω μου (ή θα ρίχνουν τη στάχτη μου στη θάλασσα κατά το alternative ending που θα βρείτε στο menu του DVD) θα χτυπάει το τηλέφωνο και θα είναι ο επιβλέπων μου από το μεταπτυχιακό να μου πει ότι έχασα το deadline και ότι δεν μπορώ να παρουσιάσω.

Ωστόσο εγώ θα είμαι πίπες, οπότε λίγο το κακό.

Και θα βγω σε αυτό το φωτεινό μονοπάτι και θα δω τη Σίσσυ να κουνάει την ουρά της και να κλαίει από τη χαρά της. Και θα της πω

 «εδώ ειμαι, όλα ΟΚ τώρα»