Τόσες φορές ειπωμένο.

Η ζωή είναι ταξίδι.

Καθισμένος στη γέφυρα του πλοίου έβλεπα το ένα κύμα το ένα μετά το άλλο να έρχονται. Να ανεβαίνουν ψηλά, να ονειρεύονται να γίνουν έναν με τον ουρανό.

Χαμογέλασα, κοίτα να δεις έλεγα, η ζωή μου όλη σε μια εικόνα.

Φουσκοθαλασσιά. Εντάξει και λίγες φορές γαλήνη. Δεν είμαι άδικος.

Κάθε φορά που η πλώρη έσκιζε το επόμενο κύμα, φανταζόμουν πώς έσκισα τα δικά μου κύματα. Πόσο με ταρακούνησαν, τι πετάχτηκε ψηλά, πώς σκόρπισε.

Ξέρεις, αυτή η αρμύρα που σου ψεκάζει το πρόσωπο, στο μαστιγώνει, ξυπνάς, είναι κρύο, λες τι έγινε.

Άναψα το επόμενο τσιγάρο σταματώντας να κάνω τους συνειρμούς μου.

Ναι συμβαίνει για μερικά δευτερόλεπτα κάθε κάτι χρόνια.

Θαύμασα τη δύναμη της θάλασσας που χτυπούσε το καράβι. Αυτό εκεί όμως, συνέχιζε, έστω και πιο αργά, έστω και λαβωμένο, συνέχιζε.

Και ονειρεύεται τις μέρες που όλα θα είναι ήρεμα.

Ονειρεύεται καινούργια μέρη και ας μην πάει ποτέ. Και ας είναι καταδικασμένο να κάνει αυτό το δρομολόγιο ξανά και ξανά.

Ψάχνει μέσα σε αυτή την επανάληψη νέες εικόνες, νέες οπτικές γωνίες.

Και όταν δεν τις βρίσκει, έρχεται η θάλασσα να το χτυπήσει στην πλώρη και να του πει ότι ξέρεις, τα πράγματα μπορεί να γίνουν πιο δύσκολα.

Και νιώθω ότι γίνονται πιο δύσκολα.

Αυτό όμως είναι το ταξίδι. Αυτοί είναι οι κανόνες.

Έστω και πιο αργά, έστω και πιο λαβωμένος, πηγαίνω κάπου.

Δεν κάνω δρομολόγια. Δεν έχω προορισμό.

Το είχα ξαναγράψει κάποτε: Σπασμένη η πυξίδα. Επίτηδες.

-

Μέχρι το επόμενο κύμα λοιπόν…

Λείπεις