Όσο γράφω, φεύγω όλο και πιο μακριά σου.

Γιατί όσο σε «περιγράφω» φεύγω από την πραγματική σου εικόνα.

Δες το σαν ένα πίνακα:

Όσο είσαι μπροστά μου μπορώ να σε μετράω, να κοιταζόμαστε, να μου χαμογελάς.

^

Τώρα που έφυγες, σε αναπαράγω με ο,τι έχει μείνει στο μυαλό μου από σένα.

Και ξέρεις, δε μένει αυτό για πάντα.

 Ξεθωριάζει η πραγματικότητα, αναλαμβάνουν τα όνειρα.

Μέχρι που κάποια στιγμή εμφανίζεσαι και δεν είσαι αυτό που έχω πλέον στο μυαλό μου.

Γιατί ταξίδεψα.

Γιατί οι στιγμές μακριά σου άλλαξαν μέσα μου το πρόσωπο, τα μάτια σου.

Και δε σε  γνωρίζω πλέον.

 Είσαι μια άλλη.