Καθισμένος στην παλιά ξύλινη προβλήτα προσπαθούσα να κρυφτώ από τον καυτό μεσημεριανό ήλιο που με κυνηγούσε. Η φωνή στο ακουστικό δε μου έλεγε τίποτε από αυτά που θα ήθελα να ακούσω: Απαντούσα μονολεκτικά, υπνωτισμένος σε μια θλιβερή μνήμη που κλειδώθηκε σε ένα ντουλάπι για να μη ξαναβγεί ποτέ ξανά.

Παίρνοντας και εμένα μαζί της, εκεί στο σκοτάδι.

Ήθελα να ξεχάσω, ικέτευα να ξεχάσω αλλά δε με λυπόταν κανείς και τίποτα.

Κάπου μέσα μου ακουγόταν ένα υστερικό γέλιο, αυτό της εμμονής, του παραλόγου, του κινηματογραφικού ήρωα που παραληρεί σε ένα δωμάτιο σπάζοντας πράγματα καταλήγοντας γονατιστός στο πάτωμα να κλαίει, θρηνώντας για τη χαμένη του λογική.

 Θρηνώντας για τη χαμένη λογική του κόσμου όλου που μαζεύτηκε λες από πάνω μου και με ακολουθούσε σαν σύννεφο από κινούμενα σχέδια.

-

Ο αέρας δυνάμωνε και σχεδόν δεν άκουγα τίποτα στην άλλη άκρη – όχι ότι με ενδιέφερε και ιδιαίτερα. Κρατούσα μόνο την υφή της φωνής της: Προσπαθούσα να θυμηθώ τα χείλια της που τώρα με φυσούσαν όλο και πιο μακριά. Μέχρι να χάσω και αυτή την εικόνα τελείως: Και όταν το κομμάτι μου που θα την ψάχνει θα εκλιπαρεί να θυμηθεί, το άλλο, το λογικό θα γελάει και θα δείχνει και θα γιορτάζει μια νέα εποχή λήθης.

-

Οι γλάροι απέναντι στα βράχια με κοιτούσαν με οίκτο: Για τα χτυπήματα που κατάφερα στον εαυτό μου, για τη ρωγμή στην καρδιά μου που έπιασα με τα δύο χέρια και την άνοιξα διάπλατα μέχρι να χαθεί και η τελευταία σταγόνα αίμα και να μείνω ένα κουφάρι άψυχο που θα εκτελούσε όλες τις καθημερινές λειτουργίες, εκτός από μία:

Εκείνη που πήρε μαζί της χαζογελώντας.

Και το άψυχο κουφάρι θα συνεχίσει να υμνεί τις χαμένες αγάπες και τους ανεκπλήρωτους έρωτες. Με χιλιάδες γραμμές και κείμενα αλλά με μια ουσία.

-

Το τηλέφωνο έπρεπε να κλείσει, να ξεριζωθεί και αυτό το τελευταίο κομμάτι που χτυπούσε εκεί μέσα μου κρυμμένο. Και έγινε αυτό με τον ήχο σάρκας που ξεριζώνεται και τον ήχο ενός χοντρού βιβλίου που κλείνει με βία.

Και στην άκρη του, ένας κιτρινισμένος σελιδοδείκτης, εκείνη, που χώρισε τη ζωή στο πριν και το μετά.

Τι είναι το μετά ;

Κενές σελίδες που περιμένουν να γραφτούν. Κάπως αλλιώς, με λέξεις λίγες, χωρίς φαντασία, λέξεις ανέραστες, πεζές. Σελίδες που θα σκίζονται και θα ξαναγράφονται και στο τέλος δε θα έχουν κανένα συνειρμό. Γιατί δε θα υπάρχει τίποτα από πίσω τους, θα τις γράφει το σκοτάδι και θα είναι ακαταλαβίστικες και ξένες με το πρώτο φως του ήλιου.

-

Το κιτρινισμένο χαρτί έτρεμε στο χέρι μου, παρατημένο σε μια γωνία της βιβλιοθήκης  που είχε χάσει τη μάχη με το χρόνο. Αυτό το χρόνο που μας τιμώρησε όλους για το δώρο που του γυρίσαμε πίσω. «Δεν» εμείς, «Δεν» και αυτός. Αλλά το ξεχάσαμε. Έρχεται μόνο σαν μικρή ανατριχίλα εκεί στη βάση του κρανίου όταν αντικρίζουμε κάθε τι όμορφο. Έρχεται όταν το αλκοόλ είναι λίγο παραπάνω από το κανονικό.

Έρχεται όταν όλοι οι ήχοι γύρω σταματούν και ακούς σχεδόν την καρδιά σου να χτυπά, εκείνη που αναγεννήθηκε από τις στάχτες για να στείλει το αίμα στα άκρα σου ώστε να μπορείς να συνεχίσεις να περπατάς και να αγγίζεις.

Δίπλωσα προσεκτικά το χαρτί και το έβαλα στην τσέπη μου. Βγήκα από το σπίτι, κλείδωσα την πόρτα με την ευχή να σταματούσαν όλα με τον ήχο της τελευταίας στροφής του κλειδιού: Τι σκατά, πέρασαν σχεδόν 15 χρόνια. Παντρεύτηκα μια γυναίκα που κρέμεται από τα χείλη μου, με αγαπά και θα μου κρατάει το χέρι πριν μετακομίσω σε γειτονικό σύμπαν.

«Να την κρατήσεις αυτή» μου είχε πει η Ειρήνη. «Είναι η μόνη που θα σε ανεχτεί. Και θα δεις ότι κοντά στο τέλος σου, εκεί λίγο πριν φύγεις, θα συνειδητοποιήσεις ότι έκανες τη σωστή επιλογή».

Την κοίταξα στα μάτια. Πίσω ο ήλιος έδυε και ένα μπουκάλι κρασί στριφογύριζε στο λευκό ξύλινο δάπεδο.

«Ήθελα να το συνειδητοποιήσω πιο νωρίς, ξέρεις. Όχι στο τέλος»

«Θα πεθάνεις βλάκας φίλε»

Στο αυτοκίνητο σκεφτόμουν πόσο δίκιο είχε. Πόσο με είχαν ποτίσει τα ίδια μου τα όνειρα; Για πόσο ακόμα θα έψαχνα τους έρωτες των βιβλίων και των ταινιών, χάνοντας μια ζωή που προχωρούσε αφήνοντας σημάδια παντού πάνω μου;

Το αυτοκίνητο αγκομαχούσε ανεβαίνοντας το βουνό, είχε σχεδόν σκοτεινιάσει: 20 μέρες εδώ, meeting με το παρελθόν, με παλιούς φίλους και ξεθωριασμένες εικόνες. Πριν από δεκάδες χρόνια θα έπλαθα όνειρα με τα μάτια ανοιχτά, τους ανθρώπους που άφησα πίσω παραταγμένους στις άκρες του δρόμου, να χαμογελούν με εκείνο το καμουφλαρισμένο βλέμμα της θλίψης, της σκέψης του μονοπατιού που θα παρέμενε για πάντα ανεξερεύνητο.

«Θα πεθάνεις βλάκας φίλε» αντηχούσε παντού. Και ένιωθα έφηβος και ήθελα να γράψω κάτι, κάτι τόσο δυνατό, με την ίδια οργή, όπως τότε. Αλλά το είχα χάσει, όταν έμενα μόνος μου έλεγα ότι κάτι με τσαλαπάτησε, κάποιος τράβηξε την πρίζα των συναισθημάτων, της φαντασίας, το χα χάσει.

Περνούσα ατελείωτα απογεύματα πάνω από έναν κέρσορα που αναβόσβηνε προσπαθώντας να αναπαραστήσω τις μέρες που χόρεψα στη βροχή, εκείνη τη μέρα που μεθυσμένος καθόμουν στην άκρη της Πατησίων και έβγαζα τα σωθικά μου στη βρώμικη άσφαλτο  και τα αυτοκίνητα με προσπερνούσαν, η ζωή συνέχιζε.

Θα ήμουν ακόμη πιο τυχερός αν μπορούσα να πάω ακόμη πιο πίσω, στις παράξενες μέρες, στα μεθύσια, στην παρακμή, στις προοπτικές που καίγονταν σαν πεντοχίλιαρα σε πίστα της Αθηνών Λαμίας ύστερα από φτηνό μεθύσι και ψεύτικες αγάπες από τις Βουλγάρες που αδιαφορούσαν για το περιεχόμενο του παντελονιού σου κοιτάζοντας μόνο λίγο πιο δεξιά, στην τσέπη.

Σταμάτησα το αυτοκίνητο σε μια άκρη: Απόλυτο σκοτάδι σαν τα όνειρα που ποτέ δεν είδα.

«Εμμονές» είπα. «Αυτό είναι»

Εικόνες που κράτησα τόσο σφιχτά στα χέρια μου. Με τον καιρό ξεθώριασαν και τώρα τρομοκρατημένος για το αντίο που δεν μπορώ να πω,  ζωγραφίζω με ένα μολύβι που γλιστράει πάνω στο γυαλιστερό χαρτί.

Έκλεισα τα μάτια και αγάπησα εκείνες τις στιγμές που στο μυαλό μου είχαν γίνει αψεγάδιαστες και τέλειες: Ο χρόνος είχε σβήσει κάθε πόνο, κάθε λάθος και τώρα όλα έμοιαζαν όλα τόσο ονειρικά και τόσο τραγικά μαζί.