Η μικροσκοπική τηλεόραση έπαιζε κάτω από έναν πορφυρό παλιό καναπέ με κρόσια.

Πραγματικά μου έκανε εντύπωση πόσο μικροσκοπική ήταν, πώς χωρούσε ανάμεσα στον καναπέ και το πάτωμα. Ασπρόμαυρη.

Καμαρίνι, κίνηση.

Το τηλέφωνο χτύπησε: «Είναι δέκα και τέταρτο. Άργησες να φύγεις»

Δεν είχε παράθυρο πουθενά να δω τον καιρό. Χιόνιζε άκουσα κάπου. Αλλά εδώ μέσα κάνει ζέστη.  Ζέστη από το πάνω κάτω, το ποδοβολητό, ζέστη από το άγχος, η παράσταση είναι στη μέση.

Φανταζόμουν το χιόνι να πέφτει απαλά μέσα στο σκοτάδι και να είμαι ξαπλωμένος με τα χέρια ανοιχτά και να το αγκαλιάζω.

Μπήκες γρήγορα στο καμαρίνι: «Με είδες ; Με είδες;»
Μα
Όχι
Είμαι εδώ

Φορούσες ένα μαύρο κολλάν και ήσουν αγχωμένη, έτρεχες και τα βήματά σου αντηχούσαν στο παλιό ξύλινο πάτωμα.

Βγήκα έξω, να δω το πλήθος από την άκρη της κουρτίνας: Όλα εκείνα τα μάτια καρφωμένα στα φώτα στα σώματα που χόρευαν, άλλα στριφογυρίζοντας στο πάτωμα, αλλά σώματα πάνω σε άλλα σώματα. Η ίδια η ζωή έλεγες είναι αυτό, δε βγάζει νόημα σε ζαλίζει αλλά κάποιος είπε ότι είναι τέχνη.

[Σουτ, μη μιλάς, δεν ξέρεις.]

Έξω χιονίζει μάλλον.

Ύστερα ήταν αυτή η μουσική σαν εκείνη που διάλεγες να ακούσουμε όσο ήμουν μέσα σου.
[Άγνωστη, ξανά σουτ, μη μιλάς, δεν ξέρεις. Όχι, όχι, ξέρεις, ήταν Preisner. Στον έμαθε εκείνη]

Παίζαμε με ένα μπαλάκι που μου πετούσες και σου πετούσα πίσω.

«Μη το κρατάς !» μου έλεγες «δώστο μου γρήγορα πίσω. Πες κάτι και πέτα το γρήγορα πίσω, να μη μένει στα χέρια σου. Να μη σταματάς, ακόμη και αν σου πέσει κάτω. Πιάσε το, πες κάτι, δως το μου πίσω»

Αυτό είναι το θέατρο, έλεγες.
Αυτό είναι αγάπη, σου έλεγα.

Να μη σταματάς, να μη μπορείς να σταματήσεις. Να πετάς την καρδιά σου ψηλά, και ας πέφτει κάτω, κι ας μην υπάρχουν χέρια να την πιάσουν.

Δέκα και τέταρτο.

Άργησα.

*