Ξέρεις τι, ο χρόνος κυλάει με μια συγκεκριμένη, δεδομένη ταχύτητα που κάπως αποφασίσαμε ότι θα υπολογίζεται με μια μονάδα: Και έτσι φτιάξαμε τις ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα.

Μαζί με αυτά ήρθαν και τα «έρχομαι», «έφυγα», «λείπεις» μαζί με ένα νούμερο δίπλα. Λείπεις 1200 δευτερόλεπτα ας πούμε.

Εκείνο που δε μάθαμε να μετράμε είναι οι στιγμές που ο χρόνος σταματά, επιμηκύνεται, ταλαντώνεται. Εκεί που και η τελευταία υποδιαίρεση στέκεται προσοχή πάνω από ένα τηγάνι με popcorn που περιμένει υπομονετικά να σκάσει.

Και κοιτάζει εσένα από 2-3 γωνίες, σε θαυμάζει που σταμάτησες το χρόνο, σήκωσες το χέρι τον έπιασες, τον έσφιξες όσο μπορούσες, φοβούμενος μη γλιστρήσει και φύγει και συνεχίσει να μετράει.

Πόσες στιγμές στη ζωή σου έχει τύχει αυτό άραγε ;

Πού ήσουν; Τι έκανες ; Ποιος ήταν απέναντί σου ;

Ένας ; Πολλοί; Κανένας;

Εκείνη ; Εκείνος ;

Ωραία, κάθε φορά που σταμάτησε ο χρόνος και το έκανε κάποιος άλλος για σένα, έγινε η ζωή σου ταινία, κοίταζες τον εαυτό σου στη μεγάλη οθόνη, διάβαζες τα λόγια, άκουγες τη μουσική και στα πίσω καθίσματα ο ήχος των popcorn που είπα πιο πάνω.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σε σταμάτησαν είναι movie people. Δεν τους είχες απέναντι σου. Τους είδες δίπλα σου, ήσουν εκτός αν με πιάνεις: Στην κόκκινη καρέκλα κοίταζες το Σπύρο και κάποιον άλλο. Να μιλούν ή να κοιτάζονται. Να τσακώνονται, να φιλιούνται, να κοιτάζουν τη θάλασσα, να είναι κολλημένοι στην κίνηση, να βουρτσίζουν τα δόντια τους.

Όχι κάτι σημαντικό. Όχι απαραίτητα καλό. Ξέρεις, υπάρχουν και τα θρίλερ, και τα δράματα και οι κωμωδίες.

Movie people σου σταματούν το χρόνο, χωρίς λογική, απλά τον σταματούν και εσύ το καταλαβαίνεις από μια ανεπαίσθητη ανατριχίλα πίσω στο λαιμό όταν συμβαίνει: Ξέρεις ότι πρέπει να φύγεις από σένα και να το δεις έξω από σένα.

Ξέρεις, στο τέλος αυτά τα κλιπάκια μένουν, αυτά μπαίνουν σε ένα strip, σε ένα timeline και είναι η ζωή σου ή ο,τι άξιζε από αυτήν. Και ανάβεις ένα τσιγάρο, τραβάς άλλη μια γενναία τζούρα και ρωτάς: Αν μόνο αυτά άξιζαν, στον υπόλοιπο χρόνο τι έκανες ;

Αυτή είναι μια εξαιρετική ερώτηση ξέρεις. Εγώ νομίζω ότι απλά σε ένα επίπεδο κοιμάσαι.

Δεν μπορείς να το προκαλέσεις, το DVD σου έχει συγκεκριμένο χρόνο εγγραφής, δε μπορείς να τα θυμάσαι όλα: Μπορείς να σβήσεις μόνο και αυτό το συζητάμε. Την εγγραφή την αποφασίζει κάτι έξω από σένα.

Respect λοιπόν στους movie people που με συγκίνησαν βλέποντάς τους δίπλα μου, εκεί από την καρέκλα μου. Στις κωμωδίες, στα σοβαρά, στα δράματα.

Κάποιος σας διάλεξε, δεν ήρθατε τυχαία. Και αυτό απαντά στην ερώτηση του «γιατί τώρα, γιατί έτσι». Απαντάει σε όλα τα γιατί με την αφοπλιστική απλότητα μιας απάντησης που σε κοιτάζει και χαμογελάει τόσα χρόνια που δε γυρίζεις να την κοιτάξεις.

Δεν είναι μοιρολατρία, το χω πει πολλές φορές, δεν πιστεύω σε αυτά, είναι κουραφέξαλα.

Κάπου εκεί συνεχίζεις να περπατάς (ή να …κοιμάσαι) μέχρι να σκάσει η επόμενη σκηνή που θα πρωταγωνιστήσεις. Εσύ, ο άλλος, who cares.

Το πιάνεις ; Είναι η μια στιγμή. Μην ξεγελιέσαι με την ψευδαίσθηση της επιλογής: Δε μπορείς να σκηνοθετήσεις τα κλιπάκια σου, ούτε να πεις «να, έρχεται». Ούτε μπορείς να το αποφύγεις, να το αγνοήσεις, να κλείσεις τα μάτια. Αφού είπαμε, μόνο τότε ξυπνάς. Και μην καυχιέσαι για τη λογική σου και την εμπειρία σου κακομοίρη μου.

Έρχεται και σε βρίσκει. Έρχονται και σε βρίσκουν. Αυτοί,

οι movie people.

Yo.

-

Λοιπόν μοιράζομαι εξωπραγματική ανακάλυψη που συντάραξε τον κόσμο μου:

Ανακάλυψα ότι κάποια πράγματα υπάρχουν. Σοβαρά.

Ξεκινώ,

Υπάρχουν οικογένειες! Με την κλασσική έννοια του όρου. Τρώνε ξερωγώ μαζί, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Στο ίδιο τραπέζι σκέψου. Σοκ ! Και έχουν μαζί και θείους, άλλες οικογένειες, ξαδέρφια, σόι. Ναι ! Σοβαρά !

Υπάρχουν γιαγιάδες, που στέκουν εκεί στην άκρη και κοιτάζουν καλοσυνάτα τα τεκταινόμενα, χαϊδεύουν τα μικρά παιδάκια, έχουν μπαστούνι, κοιτάζουν έξω από το παράθυρο, μοιράζονται ιστορίες και άλλα πράγματα που αγνοώ. Σοβαρά !

Υπάρχει το «βγήκα με τα ξαδέρφια μου», το «γεια σου θεία» και άλλα τέτοια εξωπραγματικά !

Σοκ, είδα οικογενειακό τραπέζι, με μάνα πατέρα παιδιά κτλ – έλα ρε είπα, δεν υπάρχει, αυτό είναι κακόγουστο αστείο προερχόμενο από άγνωστο παράλληλο σύμπαν.

Δε ζηλεύω, η δική μου πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική, 10+ χρόνια τώρα, δεν το γράφω για αυτό το λόγο, απλά το επισημαίνω ως υπαρκτή και άγνωστη σε μένα, κατάσταση. Να το χω κάπου να το διαβάζω όταν κάνω εκείνα τα Κυριακάτικα scrolls στο κάψιμό μου.

Προχωρώντας στη wonderland συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν παρέες που προχωρούν 5-10 χρόνια μαζί, φίλοι που δεν εξαφανίζονται ή σε θυμούνται όποτε χρειάζονται κάτι και είναι μαζί, ρε άκου φάση, δηλαδή θα πέσουν οι τοίχοι να με πλακώσουν. Ομάδα, πώς να το πω, όχι παράλληλες πορείες με σποραδικές τηλεφωνικές αλληλεπιδράσεις που τελειώνουν με ένα «προχωράμε» από μένα και τα λέμε σε 3-4 μήνες πάλι (σκέφτομαι).

Τι λε ρε, πλάκα μας κανς.

Πώς μου το πετάς αυτό το «έχουμε τραπέζι την Κυριακή»; Κάτσε ρε.

Ζαλίστηκα, σκύψε λίγο το κεφάλι να σου ψιθυρίσω, μη βγει παραέξω και με περάσουν για παλαβό, να μείνει μεταξύ μας: Κάποιοι συνεννοούνται κιόλας! Σσσσσς και σουτ, μην το πεις σε κανέναν. Δηλαδή, κάθονται και συζητούν, το βγάζουν από μέσα τους (παπαπαπα άκου πράματα), μοιράζονται τη μαλακία τους, να βγει στον αέρα, να οξειδωθεί, να αλλάξει χημική σύσταση, να γίνει κάτι άλλο. Σσσσσσς

Μεταξύ μας αυτά ε, μέχρι να σιγουρευτώ.

Και πού να μάθεις και τα άλλα: Γονείς που είναι μαζί (!!!!!!) και τα βρίσκουν και αφήνουν τα παιδιά τους ήσυχα, αλλά τα παρακολουθούν διακριτικά και είναι μαζί τους στις επιλογές τους.

Κάποιοι από αυτούς (ε, τώρα το γάμησα), στηρίζουν αυτές τις επιλογές, τις επικροτούν και πιέζουν για κάτι καλύτερο, κάτι που θα τους ξεπεράσει. ΟΚ υπάρχουν εντάσεις και παρεξηγήσεις και κλάματα αλλά είναι κάτι περαστικό και μάλλον επιφανειακό.

Ξαπλωμένος κοιτάζω τον ουρανό, σκόνταψα ρε φίλε, αυτό με ξεπερνά πραγματικά, πονάει ο νους μου που έλεγε και μια φοιτήτριά μου.

Σσσσσς μην το πεις πουθενά και γίνουμε ρόμπα.

Μεταξύ μας ε.

 -

-

-

Υ.Γ. Αν ανακαλύψω κι άλλα θα σας πω.